Home » , , » Στο μυαλό μιας νύφης ετών 40

Στο μυαλό μιας νύφης ετών 40

Written By Dimitris Kalidis on Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014 | 10:13 π.μ.

Όταν ανακοινώνεις ότι παντρεύεσαι, περιμένεις να ακούσεις συγχαρητήρια. Αν κατά τύχη είσαι στα 40, να περιμένεις να σου δώσουν και το κλειδί της πόλης.

Ας το παραδεχτώ από την αρχή, είμαι εύκολος στόχος. Νύφη στα 40. Με γαμπρό πέντε (καλά, έξι) χρόνια μικρότερο, ο οποίος, επιπλέον, έχει την κακή συνήθεια να μικροδείχνει και την ακόμα χειρότερη ενίοτε να ξυρίζεται και να μοιάζει σαν κάποιος που θα μπορούσε να μου ζητήσει ανετότατα να του δικαιολογήσω απουσίες στα μαθηματικά. Οπότε ναι, είμαι εύκολος στόχος για πάσης φύσεως χιούμορ, από λεπτή ειρωνεία μέχρι ακραίες χοντράδες, πιο εύκολος δεν γίνεται, θα έπρεπε να είμαι λαγός με κινητικά προβλήματα έξω από καφενείο σε παράδρομο της εθνικής. Και ο λόγος που το ξέρω είναι ότι γνωρίζω τα αστεία, τα έχω σκεφτεί και τα έχω πει στον εαυτό μου, μερικά από αυτά πολύ πετυχημένα. Aπλά εγώ δεν γελάω, τουλάχιστον όχι πάντα.

Οπωσδήποτε δεν πάτησα απάτητες κορυφές της κοινωνικής πρακτικής, δεν ανακάλυψα τον τροχό, δεν διεκδίκησα ψήφο και ίσα δικαιώματα, δεν εφηύρα καν τα ακρυλικά νύχια. Αλλά ο κόσμος συνεχίζει να θεωρεί ότι κάτι του κλοτσάει μπροστά στο φαινόμενο μιας 40άρας νύφης -ειδικά μιας σαραντάρας ενθουσιασμένης νύφης, έτοιμης να ζαλίσει με λεπτομέρειες για το προσωπικό της Άρλεκιν όποιο φουκαρά μιλάει ελληνικά, συναρπαστικό φαντάζομαι όσο το να σου περιγράφει μια 16χρονη τον έρωτά της για τον Τζάστιν Μπίμπερ. Ή το πώς θέλει τα μαλλιά της, που είναι περίπου το ίδιο ρεαλιστικό.

 

Αυτή λοιπόν είμαι εγώ, σε μια θέση που δεν είχα φανταστεί ουδέποτε στη ζωή μου. Για την ακρίβεια, μου φαινόταν πιο πιθανό να συζητήσω με παπαγάλο του Αμαζονίου τη θεωρία των χορδών παρά να είμαι τόσο ευτυχής που να θέλω να ανέβω σε μια ψηλή ταράτσα να φωνάξω στον κόσμο ότι παντρεύομαι. Τίποτα παράξενο μέχρι εδώ, απλά άλλη μία (χαζοχαρούμενη θες; το δέχομαι) που ανακάλυψε ότι τα happy endings υπάρχουν, έστω και αργοπορημένα. Το παράξενο έρχεται όταν επικοινωνείς τα μαντάτα σου προς τα έξω.

Όταν λέω προς τα έξω δεν εννοώ την οικογένεια ή τους πραγματικούς φίλους. Αυτοί, δεν μπορεί, κάτι έχουν καταλάβει, δεν θα τους έρθει και κεραμίδα που παντρεύεσαι αυτόν για τον οποίο τους έχεις τηγανίσει τον εγκέφαλο με σατανική επιμέλεια μήνες τώρα. Και, ναι, θα χαρούν αληθινά, είτε απλά επειδή χαίρεσαι εσύ είτε επειδή πιστεύουν ότι αυτό είναι το κομμάτι του παζλ που έλειπε από τη ζωή τους για να κοιμούνται επιτέλους ήσυχοι τα βράδια (μπαμπά, αφιερωμένο). Η υποδοχή των νέων από το λιγότερο οικείο περιβάλλον είναι αυτό που κάνει τη νύφη των 40 να αναρωτιέται για το αν όντως μέχρι να βάλει τη βέρα στο δεξί ο κόσμος την έβλεπε σαν να κουβαλούσε μια τεράστια καμπούρα αλλά από ευγένεια παρίστανε ότι δεν την είχε προσέξει.


Θερμά (καυτά) συγχαρητήρια

Πώς αλλιώς να ερμηνεύσω τον ενθουσιασμό μερικών γνωστών μου όταν έμαθαν τις εξελίξεις, δεν ξέρω. Και εξηγούμαι: ανάμεσα στις αντιδράσεις κάποιων ανθρώπων με τους οποίους είχα να μιλήσω μήνες ολάκερους συνέλεξα τσιρίδες ενθουσιασμού, πανηγυρικά συγχαρητήρια, υπερ-ενθουσιώδη μπράβο με ψήγματα συγκίνησης στη φωνή. Το θέμα είναι ότι πρόκειται για ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα ποιος είναι ο άνδρας μου. Οι εορτασμοί εθνικής εμβέλειας ήταν για το κατόρθωμά μου, κατά τα άλλα, ο γαμπρός θα μπορούσε να είναι κάποιος που βαλσαμώνει κουτάβια, κλέβει παγωτά από νήπια ή, ακόμα χειρότερα, έχει εμφανιστεί στο Κάτι ψήνεται. 

Η ουσία είναι ότι δεν έχουν ιδέα και η τόση χαρά για το αίσιο τέλος μιας σχέσης της οποίας αγνοούν παντελώς το μισό καστ μπορεί να ερμηνευτεί από τα σοφά λόγια της γιαγιάς μου που έλεγε με τη μεγάλη της ευαισθησία: «Άνδρας να υπάρχει στο σπίτι κι ας είναι και ξύλινος». Ή, σε πιο απλά ελληνικά, γαμπρός να 'ναι κι ό,τι να 'ναι. Εντάξει, διυλίζω τον κώνωπα θα μπορούσε να πει κανείς, σε τελική ανάλυση δεν με καταράστηκαν κιόλας. Μια πιο καλοπροαίρετη εξήγηση λέει ότι μου έχουν αρκετή εμπιστοσύνη για να ξέρουν ότι διαθέτω την κρίση να μην επιθυμώ να γεράσω με το λάθος άνθρωπο. Και επειδή είμαι σε καλή διάθεση, αυτή την εξήγηση δίνω κι ας έχω αποδείξει στο παρελθόν ότι η βιογραφία μου μέχρι σήμερα θα μπορούσε να γράφει στο εξώφυλλο «Ο απόλυτος οδηγός για να τα κάνεις όλα λάθος».

 

Και μετά υπάρχουν αυτοί που θα σου πουν τον καλό τους λόγο διανθισμένο με ένα υπονοούμενο που απαιτεί να είσαι πραγματικά πολύ αφηρημένη, ας πούμε υπνωτισμένη, για να μην αντιληφθείς. Η δική μου συλλογή συγκατάβασης περιλαμβάνει μεγάλες επιτυχίες όπως το «επιτέλους», το «τώρα έρχονται τα καλύτερα» και το αξεπέραστο «είδες τελικά πώς τα φέρνει η ζωή;» Θα μπορούσαν να είναι τίτλοι από λαϊκά τραγούδια, από αυτά που προπαγανδίζουν με συγκινητική αφέλεια την αισιοδοξία για τη συναισθηματική επιβίωση (της ερμηνεύτριας κυρίως) ύστερα από κάποιο μεγάλο προσωπικό Βατερλό, αλλά όχι. 

Είναι ευχές που συνέλεξα από ανθρώπους που είχαν πραγματικά καλή πρόθεση, η οποία δυστυχώς υπονομεύτηκε από το στερεότυπο και προέκυψε αυτό το μοναδικό υβρίδιο μεταξύ ευχής και προσβολής που δεν ξέρεις πώς να ανταποδώσεις. Και πάλι, καθ' ότι τη δεδομένη στιγμή βρίσκομαι στην κοσμάρα μου, κρατάω σχεδόν μόνο το θετικό, με ένα mental note στον εαυτό μου ότι η φυσική ευγένεια δεν είναι ένα ένστικτο που διαθέτουν όλοι και η επίκτητη είναι καταδικασμένη να χάνει στα σημεία.

Γενικά μιλώντας, πάντως, δεν νομίζω ότι αν είχα παντρευτεί στα 25 ή στα 30 θα είχα ακούσει πανηγυρισμούς ή θα είχα εισπράξει καμουφλαρισμένη συγκατάβαση. Στις πιο βιολογικά νορμάλ ηλικίες γάμου οι αντιδράσεις είναι ψύχραιμες -όλα τα άλλα, υστερικά συγχαρητήρια ή εμψυχωτικά κλισέ, φυλάσσονται με επιμέλεια για την περίπτωση που χωρίσεις. Είναι παράξενη η ανακατανομή των εννοιών από τη μία ηλικία στην άλλη αλλά εδώ από τα 30 στα 40 ανατρέπεται ο μεταβολισμός σου, τι περιμένεις να μείνει στη θέση του;

 


Η γεύση που μου έχουν αφήσει οι μέρες που προηγήθηκαν του Δημαρχείου σε προσωπικό επίπεδο, πάντως, επιβεβαιώνει ότι έγινα αυτό που κορόιδευα απολαμβάνοντας ξεδιάντροπα την ιδιωτική μου λιακάδα. Σε ό,τι αφορά τους άλλους, θα έχω να θυμάμαι διάφορα κομμάτια φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους ουσιαστικά όμως συνδεδεμένα από το γεγονός ότι δεν ήμουν μια νύφη μέσου όρου αλλά μια νεοφώτιστη στην ιδέα και όχι ακριβώς τινέιτζερ. Μια αγαπημένη φίλη, παντρεμένη η ίδια με πυροτεχνήματα, με ρώτησε μεταξύ εκνευρισμού και ειλικρινούς απορίας τι έχω και θέλω πια τόσο να παντρευτώ. 

Εκτός από την προφανή απάντηση, ότι δεν θέλω να παντρευτώ γενικά αλλά ειδικά τον συγκεκριμένο, είπα ότι δεν είναι και ότι το έκανα ζήτημα, δεδομένου ότι απλά ένα φόρεμα ήθελα να αγοράσω. Για να γίνει αντιληπτό ότι δεν μετατράπηκα εν μία νυκτί σε ταλιμπάν του γάμου, να πω ότι δύο μέρες πριν να πέσουν οι υπογραφές, όταν στο κομμωτήριο ρωτήθηκα για το τι θα φορέσω και απάντησα ότι δεν ήξερα ακόμα, η μανικιουρίστ μόνο που δεν κατάπιε τη λίμα. Όχι η τυπική Bridezilla, όπως και να το δεις. Και μια και ο λόγος για τις αντιδράσεις του κοινού, υποθέτω ότι δεν χρειάζεται να προειδοποιήσω καμία μέλλουσα νύφη των 40 ότι υπάρχουν και κάποιοι που κάθονται στις πρώτες θέσεις οι οποίοι ας πούμε ότι δεν θα χαρούν ιδιαίτερα για το ευτυχές γεγονός. 

Δείξε μου μια Ελληνίδα μάνα που δεν θα φορέσει τη μαύρη μαντίλα όταν κάνει για νύφη της ένα μεγάλο κορίτσι και θα σου δείξω μια Ελληνίδα μάνα που απλώς δεν το ξέρει. Enter το ζήτημα των απογόνων, που δυστυχώς είναι πολύ λεπτό και δεν διαθέτω την απαραίτητη συντακτική ευελιξία να αναπτύξω ανάλαφρα χωρίς να προσβάλω κανένα, του εαυτού μου συμπεριλαμβανομένου. Τσιγγάνικα λυπητερά βιολιά τέλος.

Υποκειμενικές αξίες

Σε άλλα νέα, για να ολοκληρωθεί η αντίληψη που έχει ο κόσμος για την κατάσταση, ψάχνοντας για νυφικά της ηλικίας μου ανακάλυψα ότι το ίντερνετ είναι γεμάτο ιδέες για το πώς να πας να παντρευτείς τον αγαπημένο σου ντυμένη σαν συμπεθέρα. Εκεί κάπου αποφάσισα να αφήσω έξω από την περιγραφή μου το νύφη ετών 40 και να κρατήσω απλώς το νύφη. Για όποιον ενδιαφέρεται αρκετά για να χαρεί, τα υπόλοιπα είτε εννοούνται είτε δεν έχουν σημασία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι κιόλας ότι οι αντιδράσεις των άλλων μου χαλάνε κανένα παραμύθι. Μου φτάνει που παντρεύτηκα κάποιον που θεωρώ τον προσωπικό μου πρίγκιπα. Ε, κι άμα είσαι φίλη μου και σε πάρω τηλέφωνο να σου πω τα νέα, τι έγινε αν ακούσω λίγη περισσότερη υστερία χαράς στη φωνή σου; Πού να ακούσεις τη δική μου.  


Πηγή : marieclaire.gr
Share this article :

Δημοσίευση σχολίου

 

Copyright © 2012 - 2018. newsontime.gr

powered by Blogger